Μετά την Χαλυβουργική ποιος;

Το κλείσιμο της Χαλυβουργικής προχθές στις 23:59 από την ΑΔΜΗΕ ήταν κάτι που όλοι περίμεναν αλλά κανείς δεν ήθελε να πιστέψει. Πως μια κραταιά επιχείρηση που στην κυριολεξία έχτισε όλη την μεταπολεμική Ελλάδα έφτασε όχι απλά στο χείλος του γκρεμού αλλά κρεμόταν εδώ και χρόνια σε ένα τεντωμένο σκοινί.

Με χρέη στις τράπεζες άνω των 400 εκατ. ευρώ, η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν τα 32 εκ. ευρώ χρέη στην ΔΕΗ η οποία παρά τις προειδοποιήσεις και τις παρατάσεις που έδωσε αναγκάστηκε να τραβήξει την πρίζα.

Η οικονομική κρίση και η  καταρράκωση της εγχώριας κατασκευαστικής δραστηριότητας αποτέλεσαν σίγουρα δύο από τους βασικότερους λόγους που η εταιρία έφτασε σε αυτό το σημείο. Παρόλα αυτά οι ίδιοι οι μέτοχοι από το 2015 έχουν αφήσει την Χαλυβουργική στην τύχη της με αποτέλεσμα την μεγαλύτερη συσσώρευση των χρεών.

Η αλήθεια είναι ότι η κατάσταση στην Ελλάδα ειδικά στον τομέα της κατασκευής έφτασε στο σημείο μηδέν και εταιρίες όπως η Χαλυβουργική έπρεπε να καταβάλλουν μεγάλη προσπάθεια για να επιβιώσουν. Η ισχυρή βιομηχανία που το 1961 λειτούργησε την πρώτη υψικάμινο στη χώρα και για πολλές δεκαετίες αποτέλεσε έναν από τους μεγαλύτερους εργοδότες με 2.500 εργαζομένους αποδείχθηκε ο αδύναμος κρίκος του κλάδου της χαλυβουργίας, όπου την περίοδο της κρίσης η ζήτηση κορυφώθηκε συνολικά στους 300.000 τόνους από τα 2,5 εκατ. τόνους. Οι πωλήσεις της Χαλυβουργικής από 388.000 τόνους το 2011 μειώθηκαν στους 9.608 τόνους το 2016.

Η κόντρα του Κωνσταντίνου Αγγελόπουλου όμως, ιδιοκτήτη της Χαλυβουργικής, με τα δύο παιδιά του, Παναγιώτη και Γιώργο, επίσπευσε ακόμα περισσότερο το κλείσιμο της ιστορικής επιχείρησης. Μια κόντρα η οποία συνεχίζεται ακόμα και όπως φαίνεται θα λυθεί δια της δικαστικής οδού.

Το μεγαλύτερο βέβαια ερώτημα είναι τι θα γίνει με τα χρέη της εταιρίας και με τους υπαλλήλους της. Ο κ. Αγγελόπουλος βέβαια σε πρόσφατη συνέντευξη του στην Καθημερινή επισήμανε ότι οι εργαζόμενοι θα πληρωθούν και η ότι η Χαλυβουργική πρέπει να αξιοποιηθεί με διαφορετικό τρόπο.

Αυτό που έρχεται στο μυαλό του κάθε πολίτη όμως είναι με ποιον τρόπο και από ποιον θα πληρωθούν τα υπέρογκα χρέη που έχουν δημιουργηθεί.  Μέσα στην διάρκεια της κρίσης είδε δεκάδες ιστορικές επιχειρήσεις να βάζουν λουκέτο, να αφήνουν τεράστια χρέη και αυτά να προσμετρώνται στο δημόσιο.

Χρέη, απολύσεις και λουκέτα έχουν αποτελέσει ένα συχνό φαινόμενο στην Ελλάδα, ειδικότερα τα τελευταία 10 χρόνια. Το παράδειγμα της Χαλυβουργικής των τελευταίων ετών είναι μια ιστορία που στα χρόνια της κρίσης έχουμε δει να επαναλαμβάνεται από πολλές επιχειρήσεις. Το θέμα είναι όμως η κατάληξη αυτών των ιστοριών να αποτελέσουν έναν οδηγό για αποφυγή παρόμοιων καταστάσεων. Ας μην ακολουθήσει καμία άλλη επιχείρηση τον δρόμο της ιστορικής βιομηχανίας.

Θάνος Τσαλουχίδης-bizness.gr