Σε τροχιά “αξιοποίησης” τα ακίνητα δύο πρώην στρατοπέδων στα Γιαννιτσά – Και η δημιουργία ξενοδοχείου στις επιτρεπτές χρήσεις

Σε τροχιά πολεοδομικής ωρίμανσης περνά η αξιοποίηση των πρώην στρατοπέδων Φιλιππάκου και Καψάλη στα Γιαννιτσά, μετά την προέγκριση του σχετικού Ειδικού Πολεοδομικού Σχεδίου από το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας.

Ο σχεδιασμός αφορά δύο μεγάλες εκτάσεις της πόλης, οι οποίες προορίζονται να αποκτήσουν νέες αστικές λειτουργίες, με διαφορετικό όμως χαρακτήρα. Το πρώην στρατόπεδο Καψάλη σχεδιάζεται κυρίως ως χώρος πρασίνου και κεντρικών λειτουργιών, ενώ το πρώην στρατόπεδο Φιλιππάκου προορίζεται για ένα πιο σύνθετο μείγμα χρήσεων, με κατοικία, κοινωφελείς υποδομές και περιορισμένη τουριστική δραστηριότητα.

Στο Στρατόπεδο Φιλιππάκου, έκτασης 232.292,67 τ.μ., προβλέπονται χρήσεις γενικής κατοικίας, οι οποίες μπορούν να φιλοξενήσουν, μεταξύ άλλων, δομές κοινωνικής πρόνοιας, εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις, πολιτιστικούς χώρους, μικρές αθλητικές υποδομές, υπηρεσίες υγείας τοπικής κλίμακας, γραφεία, εμπόριο, εστίαση και αναψυχή.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η δυνατότητα ανάπτυξης τουριστικών καταλυμάτων δυναμικότητας έως 150 κλινών, καθώς και λοιπών τουριστικών επιχειρήσεων. Πρόκειται για πρόβλεψη χρήσης στο πλαίσιο του πολεοδομικού σχεδιασμού.

Διαφορετική είναι η στόχευση για το πρώην στρατόπεδο Καψάλη, συνολικής έκτασης 80.843,85 τ.μ. Εκεί ο σχεδιασμός δίνει έμφαση στη δημιουργία πάρκου πόλης και ελεύθερων χώρων, ενώ στα τμήματα που δεν εμπίπτουν στον αρχαιολογικό χώρο προβλέπονται λειτουργίες που μπορούν να ενισχύσουν τον δημόσιο και αστικό χαρακτήρα της περιοχής, όπως πολιτισμός, διοίκηση, συνεδριακές χρήσεις, εστίαση, αναψυχή, γραφεία και εμπορικές δραστηριότητες.

Ιδιαίτερη παράμετρος για το Καψάλη αποτελεί το αρχαιολογικό καθεστώς, καθώς μεγάλο τμήμα της έκτασης συνδέεται με προστατευόμενο χώρο. Στο επίκεντρο βρίσκεται η περιοχή γύρω από το Τέμενος Αχμέτ Μπέη και τα Λουτρά του Σεΐχη Ιλαχή, για την οποία προβλέπεται ειδική προστασία.

Η επόμενη φάση του Ειδικού Πολεοδομικού Σχεδίου θα είναι καθοριστική, καθώς εκεί θα εξειδικευθούν οι όροι και οι περιορισμοί δόμησης.